piątek, 20 stycznia 2017

De esca foetida non tantum Scandorum

Nam habent Scandinavi aemulatores sibi dignos inter nationes Asiae Meridionalis Orientalisque. Dico ex. gr. de Coreanico hongeohoe , i.e. rajiformes fermentatas, de quibus dicitur latrinam redolere.
Mihi verisimiliter placeat edere Khmericum prahok, id est piscem... calcatum. Sunt hi varii pisces aquae aut stagni aut fluviatilis (non ergo marinae), ut gurami bicolor (Trichopodus trichopterus). Intestinis partibus privatis pisces hi re vera ab incolis quasi ritu quodam, saepe ad carmina cantata, nudis pedibus calcantur. Re vera partim cibus, partim ius prahok similis esse posse garo, praeter naturam ipsorum piscium, nam Romani semper(?) marinis utebantur. Propter rancorem nuncupatur interdum prahok caseus Khmericus. Post calcationem pisces relinquuntur per diem in pleno Sole, deinde sale addito ponuntur in amphoras ad fermentationem 20 dierum aut etiam trium annorum.
De his rebus legens, inveni quoque ius Britannorum Worcestershire minime ex India oriundum (ubi nulla similis res in culina invenitur); originem Indicam verisimiliter fabulam fuisse fictam ad meliorem venditionem iuris. Utcumque res sese habent, certum est "primum ex India huius iuris importatorem", dominum Marcum Sandys, qui munere gubernatoris civitatis Bengal fungeretur, numquam... vixisse. Id est, adfuisse gentem baronum Sandys, etiam saltem unum Marcum (1798-1863), sed hic nil communis cum India habuit.

Alia legenda pertinet ad lutefisk (Norvegice 'piscis salnitratus'), id est gadum fermentatum, quem manducant praesertim tempore brumali. Fabula fert piscem ita paratum posuit primum in mensam invasoribus Varangis ipse sanctus Patricius, patronus Hiberniae (=Irlandiae), sperans se eodem modo cenantes necaturum. Sed stomachi Varangici solidissimi se praebuerunt, at aggressoribus Scandinavicis esca nova placere etiam mox videbatur. Meminisse tamen debemus sanctum Patricium vixisse nonnullis saeculis antequam Insula Viridis a Varangis primum petita sit. 

Cur sit Gargilius... - correctio

Ut me recte monet Martinus Loch, de alio Calderini hic agitur: non de Johanne, sed Domitio (1446-78), secretario papae Sixti IV, qui edidit inter alia "Silvas" Statii atque scripsit commentaria in Martialem, Ovidium et Iuvenalem.
Maxime motum esse animum Martini Loch (mei quoque) phrasi "perurbane minatur se eum irrumaturum".


Novissimum carmen Martini Zythophili de hieme acerrima apud Polonos


Veste fouenda manus, glacie cum terra prematur,
ne noceant digitis frigus et acris hiems,
sed multo melius quam lana et ueste fouentur
cuncta Polonorum membra liquore bono.

De hakarl sive squalo fermentato Islandorum

Respondit ad meum scriptum Renaud Mercier, dicendo:
Vixi alioquin in Islandiâ nec mihi successit ut hákarl sumerem: cuius me taedebat.
Hoc in mentem adducit rem modo a me in eadem symbola ("De foetida esca Scandorum") lectam: hákarl fuisse causam cladis in certamine praeclari coqui Caledonici Gordon Ramsay, pugnantis contra diurnarium James May in foedissimis cibis mundi comedendis. Ramsay devorare quivit inter alia mentulam tauri [quam et ego in Dacoromania olim gustavi] necnon haustum Laotiensis temeti cum angue implicato lagoenae. Sed squali Grenlandici gustum foetoremve Ramsay superare nescivit. Ut noster Renaud.

Cur sit Gargilius taciturus sive commentarium in Martialem III 96

Martinus Loch, Latinista Cracoviensis atque collega meus, modo invenit commentarium Johannis Calderini in Martialem III 96, lingua scriptum sat, ut ita dicam, speciali:
"in Gargilium, qui volebat videri moechus: cum adhuc esset puer mollis et cum cunnilingus, perurbane minatur [poeta] se eum irrumaturum, si deprenderit. 'tacebis' alludit ad illud, quod dixerat: 'garris' et ad fellationem. nam qui irrumantur dicuntur fellare et loqui non potest ore mentula irrumatoris obstructo. 'tacebis' id est 'irrumabo te'. idem minatur Priapus in obscuro carmine: pedicaberis irrumaberisque"
Ipsum carmen:
Lingis, non futuis meam puellam
et garris quasi moechus et fututor.
Si te prendero, Gargili, tacebis.

czwartek, 19 stycznia 2017

De esca foetida Scand(inav)orum

Nihil fere his diebus scribo, nam nihil fere alicuius momenti audiam – ceterum non multos homines convenio, matrem semper curans domique laborando. Unam rem tamen modo legi, de esca scilicet foetida Scandorum Esquimensiumque.
Multi nostrum aut gustaverunt (ut ego) aut saltem audiverunt de Suetico haringo surstroemming, qui in pyxidibus metalicis interdum tantopere fermentatur, ut pyxides ipsae erumpant – nonnullae societates aviariae prohibuerunt haringos surstroemming etiam in sarcinis portare. Alteram escam specialem Scandorum – Suetorum Norvegorumque - esse gravlax, cuius nomen ipse fabulam narrat: 'salmo de sepulcro'.
Certe scimus Romanos Graecosque garum suum habuisse, sed alia fortasse res est ius, ille ipse piscis. Ceterum usque nuper nescivimus multum de gari componentibus gustuque – Harry  Thurston Peck in "Harpers Dictionary of Classical Antiquities", Neoeboraci anno 1898 edito, putabat garum gustu simili fuisse hodierno... caviario (=acupenseris ovis): a sauce made of the blood and entrails of fish salted, and resembling caviare.
Alia ergo res ius, alius piscis, praesertim piscis in harena putrescens (ut ille hákarl sive squalus Grenlandicus), ullis condimentis additis. At non solum pisces ita "condunt" Esquimenses, nam etiam phocas (praesertim magni corporis genus Odobenus rosmarus) necnon aves kiviak, i.e. Alca torda putrefacta. Cuius foetor tantus sit, ut dicitur kiviak numquam domi sed semper ante ianuam consumi. Sed cavete amatores escae foetidae! Anno 2013 prope oppidum Grendlandicum Siorapaluk nonnulli homines statim post cenam kiviak mortui sunt. Re vera sumerunt non alcas, sed valde iis similes edredones (Somateria mollissima), cuius caro etiam post longissimam fermentationem venena valida tenet.

wtorek, 17 stycznia 2017

De significatione confessionis

Numquam vero alium sensum confessionis apud catholicos (in aurem sacerdotis) vidi quam auto-catharsim. Confessio est regina probationum, dicere solebant medii aevi tempore severi sacerdotes-inquisitores, sed nos possumus etiam mitiorem versionem adhibere: Confessio est regina (condicio) indulgentiae (pro peccatis).
Talia mihi in mentem venerunt, cum de "passu quinto" motus Anonimorum Alcoholicorum meditarer: Confessi sumus nobis, Deo alioque homini naturam erroris nostri.
Si bene memini, esse tamen quandam fidem (sectam?) Christianam, ubi omnes - turba ergo haud parva peccatorum - constituto tempore simul peccata sua vociferant: ut Deus ea audiat, nemo tamen praesentium - propter chorum multisonum - aliquid de peccatis vicini sui intellegat.
Quae methodus sit melior - non mihi esse iudicandum.